​Üreticinin sırtından dökülen her damla alın teri, pazarda adeta pul ediliyor; Malatya’nın gözbebeği, dünyada eşi benzeri olmayan kayısı hak ettiği değeri bulamayıp dipleri görürken, kenti yönetenler sahnede gülücükler dağıtıyor!

​Soruyoruz: Bu neyin festivali, kimin eğlencesi?

​Aylardır gece gündüz demeden, tarlada canını dişine takan çiftçinin paraya en çok ihtiyacı olduğu, ürününün değer bulmasını beklediği tam da bu dönemde; Malatya kayısısının kilosu 400 liradan bir anda 270 liraya kadar çakıldı! Dünyanın rakipsiz ürünü iç piyasada sahipsiz bırakıldı, üretici tüccarın vicdanına, piyasanın insafına terk edildi.

​NATO Zirvesi gibi dev uluslararası arenalarda bile adı okunmayan, lobisi yapılmayan, dünya pazarında hak ettiği yeri alamayan Malatya kayısısı, kendi evinde de üvey evlat muamelesi görüyor. Ama tüm bu çöküşe rağmen birileri çıkmış, hiçbir şey yokmuş gibi protokolde poz verip eğlence düzenliyor!

​"EĞLENECEK BİR DURUM YOK, ORTADA BÜYÜK BİR SAHİPSİZLİK VAR!"

​

​"Festival demek; ekenin, toplayanın, satanın yüzünün güldüğü gün demektir! Üretici kan ağlarken, emeğin değeri yerlerde sürünürken birbirimizi kandırmanın, içi boş festivallerle avunmanın kimseye faydası yok. Çiftçinin ocağına incir ağacı dikilmişken ben gidip o protokolde poz veremem, bu vurdumduymazlığa ortak olamam! Eğlenecek tek bir anımız bile yok, Malatya tam anlamıyla sahipsiz bırakılmıştır!"

​ÇİFTÇİ HAYKIRIYOR: MASAL DEĞİL, ÇÖZÜM İSTİYORUZ!

​Malatya çiftçisi artık festival masalları, süslü nutuklar dinlemek istemiyor. Tarladaki mahsulün hakkını, dökülen terin karşılığını istiyor. Üreticinin felakete sürüklendiği bir ortamda düzenlenen bu şovlar, insanlıkla da vicdanla da bağdaşmıyor!

​Piyasadaki bu serbest düşüşe dur diyecek, çiftçinin elinden tutacak bir yetkili çıkacak mı, yoksa festival müziklerinin sesi çiftçinin feryadını bastırmaya devam mı edecek?